Hacı amca Umre ‘den dönmüş, havaalanında ağlıyordu. Sordular niçin ağladığını.

“Beni şu boyacı ağlattı” dedi, bir ayakkabı boyacısını işaret ederek. “Haddini bildirelim, söyle ne yaptı?” dediler.

“Ayakkabımı boyatmak için boya sandığına ayağımı uzattığımda:

“Amca, herhalde Umre ‘den geliyorsun.” dedi.

“Evet” dedim,

“O zaman bu tozlar Medine-i Münevvere’nin tozlarıdır, bunlar fırça ile alınmaz” dedi ve gözyaşları içerisinde sakalını ayakkabıma sürmeye başladı. O mübarek yerleri şu boyacının idrakinden mahrum olarak dolaşıp gelmişim ona yanıyorum. şimdi tekrar gitmek isterim de, onun için ağlıyorum.” dedi.