Bir genç vardı. Çok ibâdet ediyordu. Ona, bu konuda söylenildi. (Neden hep ibâdet ettiği ve dünya hayatı için
çalışmadığını sordular). O;
“Ben rüyamda cennet köşklerinden bir köşk gördüm; altın ve gümüş kerpiçlerle yapılmıştı. O köşkün balkonları
da böyleydi. Her bir balkonun arasında bir hûrî vardı. Onları görenler daha önce güzellik ve Cemâl bakımından
onlardan daha güzel birini görmüş değiller. Onların saçlarının örgüleri bol ve (bellerinden ayaklarına doğru)
sarkmış. Onlardan biri yüzüme tebessüm ettiği zaman, bütün cennet onun dişlerinin parlaklığıyla aydınlandı.
Sonra o câriye bana;
“Ey genç! Bütün gayretinle Allâhü Teâlâ hazretlerini (ve rızâsını kazanacak ameller) işle ki, ben senin olayım vesen de benim olasın!” dedi. O an ben uykumdan uyandım. O cariyeyi elde etmek için benim çalışmam artık bana hak (boynumun borcu) oldu…” dedi.
Bir huriyi isteyen ve bir huriye kavuşmak isteyen kişi bu kadar çalıştığına göre; o hurinin Rabbini isteyen kişi acaba nasıl çalışmalıdır?
Kaynak : İsmail Hakkı Bursevi (k.s), Rûhu’l-Beyan Tefsîri, Fatih Yayınları:8/167.
